Jego historia życia jest żywym świadectwem odwagi, cierpliwości i lojalności.

Przez ponad wiek ojciec Benedict Chao zmagał się z wyjątkowo trudnymi okresami historycznymi.

Przeżył wojnę, prześladowania religijne i wygnanie.

Pomimo tych trudności, kontynuował swoją religijną działalność przez kilka dekad.

Ten chiński ksiądz należał do zakonu trapistów, znanych również jako cystersi ścisłej obserwancji. Jego wspólnota przestrzegała reguły życia opartej na modlitwie, milczeniu i pracy. Poświęcił tej dyscyplinie znaczną część swojego życia.

Jego historia pozostaje ściśle związana z wstrząsami, jakich doświadczyły Chiny w XX wieku. W czasie, gdy wiele wspólnot zakonnych znalazło się pod silną presją, musiał opuścić kraj wraz z innymi mnichami. Jednak ta rozłąka nie położyła kresu jego powołaniu.

Urodzony w 1918 roku w chińskiej prowincji Hebei, Benedict Chao wstąpił do opactwa trapistów w wieku 23 lat. Później złożył śluby wieczyste i przyjął święcenia kapłańskie. Zobowiązania te zapoczątkowały jego długie życie poświęcone religii.

Życie naznaczone prześladowaniami i wygnaniem

Podróż ojca Benedicta Chao rozpoczęła się w szczególnie niestabilnym okresie. Jego wspólnota monastyczna doświadczyła już skutków wojny i okupacji japońskiej. Kilku mnichów padło ofiarą aresztowań i przemocy.

Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana po rewolucji komunistycznej w Chinach. Władze zmusiły wiele wspólnot religijnych do opuszczenia klasztorów. Mnisi byli przetrzymywani, maltretowani i skazani na wygnanie. Również Benedict Chao musiał porzucić swoje pierwotne środowisko religijne.

Wraz z innymi członkami swojej wspólnoty szukał schronienia za granicą. Mnisi pozostali w Kanadzie, a następnie w Stanach Zjednoczonych. Te przeprowadzki głęboko wpłynęły na ich życie. Musieli odbudować swoją codzienną rutynę z dala od swojego pierwotnego opactwa.

W tym okresie ojciec Chao nauczył się różnych technik serowarskich w amerykańskim klasztorze. To doświadczenie miało później przynieść pożytek społeczności w ich nowym domu.

Mnisi ostatecznie dotarli do Hongkongu. Na wyspie Lantau uczestniczyli w odbudowie swojej wspólnoty zakonnej. W 1956 roku założyli nowe opactwo, które stało się klasztorem Matki Boskiej Radości.

Ta przebudowa wymagała ogromnego wysiłku. Wspólnota religijna musiała dostosować obiekt, zapewnić sobie środki do życia i zachować tradycje. W szczególności rozwinęła działalność mleczarską. Produkcja mleka, masła i sera pomagała utrzymać wspólnotę.

Ponad siedem dekad w służbie życiu religijnemu

Przez lata Benedykt Chao zajmował centralne miejsce w życiu swojego opactwa. Towarzyszył kilku pokoleniom mnichów i przyczyniał się do zachowania ciągłości wspólnoty. Doświadczenie prześladowań i wygnania nadało jego zaangażowaniu szczególny wymiar.

W 1974 roku bracia wybrali go na przełożonego. Pełnił tę funkcję do 1998 roku. Przez prawie ćwierć wieku kierował wspólnotą w jej codziennej organizacji i życiu duchowym.

Jego życie świadczy również o wyjątkowej wierności powołaniu. Poświęcił 79 lat życiu monastycznemu i 77 lat kapłaństwu. Te dekady odzwierciedlają życie całkowicie poświęcone modlitwie, pracy i życiu wspólnotowemu.

Z czasem jego historia wykroczyła poza mury opactwa. Reprezentował on jednego ze świadków pokolenia chińskich duchownych, którzy stanęli w obliczu prześladowań i zostali zmuszeni do odbudowy swojej wspólnoty z dala od ojczyzny.

Jego podeszły wiek również przyniósł mu szczególne uznanie. Uważano go za najstarszego mnicha trapisty na świecie. Jego historia życia przypominała historię wielu postaci religijnych, które wytrwały w swoim postanowieniu pomimo politycznych wstrząsów i osobistych trudności.

Wspólnota monastyczna straciła w ten sposób wybitną postać w swojej historii. Ojciec Benedict Chao zmarł w wieku 108 lat, pozostawiając po sobie pamięć o życiu poświęconym wierze, modlitwie i odbudowie wspólnoty.